CRM gerçekten iyi bir fikirdi. İlk defa, kişileri, anlaşmaları ve söylenenlerin geçmişini saklamak için yapılmış bir yer vardı. Sorun şu ki, bir iş bir satış boru hattını hareket ettirmekten çok daha fazlasını yapıyor ve CRM tek başına boru hattının en dar kısmı haline geldi. Müşteri verileri bir sistemde, telefonlar ve e-postalar başka bir sistemde ve belgeler üçüncü bir sistemde olduğunda, günün büyük bir kısmı bunların arasında hareket etmekle geçiyor.
Bir destek talebi geldiğinde neler olduğunu düşünün. Takınız CRM'yi müşteri geçmişi için kontrol eder, iç görüşme için ayrı bir mesajlaşma aracı açar, cevap vermek için e-postaya geçiyor ve çözümü başka bir sistemde kaydeder. Her bir el değiştirme gecikme, sürtüşme ve kayıp bağlam riskini getirir. Bunu her gün her etkileşimde çarpın ve parçalanmanın gerçek maliyetini görmeye başlarsınız.
Entegre bir işletim sistemi bunu her şeyi bağlam içinde koyarak çözer. Bir takım üyesi KamoCRM'de bir müşteri kaydı açtığında, tüm resmi görür: her e-posta, her arama, her toplantı, her belge, her mesaj, her not. Bir video çağrısı başlatabilir, bir mesaj gönderebilir veya platformu terk etmeden bir öneri hazırlayabilir. Sistem entegrasyonların bir sonucu olarak değil, birleşik bir bütün olarak tasarlandığı için veriler bir araya akıyor.
Bu daha büyük bir CRM için bir argüman değil. Bu, verilerin nerede yaşadığı hakkında bir argüman. Bir sistem başlangıçtan beri hepsini sakladığında, arama tüm işten şeyler bulur, tablolar bir ihracat adımına ihtiyaç duymaz ve SI asistanı bir parçası yerine tam kayıttan cevap veriyor.
